Kerkuilen (Tyto alba) komen in vrijwel de gehele wereld voor. Tussen de diverse soorten wereldwijd, zijn er wel verschillen die dan met name zichtbaar zijn aan het verenkleed op de borst. De Nederlandse kerkuil heeft veel 'diamantvlekjes' op z'n borst. Kerkuilen zijn ware meesters in het jagen tijdens de duisternis. Ze zijn in staat hun gehoor optimaal te benutten en schijnen zelfs uitsluitend hiermee hun prooi te kunnen localiseren en vangen. Het 'platte' gezicht van de kerkuil dient als een soort versterker (vergelijkbaar met een schotelantenne) waardoor het geluid nog meer wordt versterkt. Het gehoor, samen met het nachtelijke gezichtsvermogen en de vrijwel geluidloze vlucht, maken de kerkuil tot een zeer efficiënte nachtelijke muizenjager. Toen door 'moeder natuur' ooit werd bedacht dat uilen misschien het beste 'oe' konden zeggen, hadden de kerkuilen daar vermoedelijk weinig zeggenschap over. De roep van de kerkuil beperkt zich voornamelijk tot veel gekrijs en gesis. |
